https://www.facebook.com/theantones

0 Comments

Enkele maanden geleden realiseerden wij ons dat The Antones bijna 25 jaar actief waren als band. Huub, Patrick, Rob en Remco waren in de jaren tachtig van de vorige eeuw al actief in het mooie Limburg met muziek van James Harman, Hollywood Fats, Little Walter , The Fabulous Thunderbirds en Ronnie Earl.

Er gaat het gerucht dat de band in zijn beginjaren erg populair was, onder andere door het zingen van de blues in het Limbugs dialect. Vandaag de dag stel je weinig meer voor als je niet in het lokale dialect zingt, maar ik kan u verzekeren dat de Blues in het Limburgs tussen 1987 en 1992 menig wenkbrauw deed fronsen. De Antones vertolking van een Little Walter klassieker genaamd “Boem Boem oet geet ut leech”, dondert nog na in Sittard en omgeving.

De eerste wijzigingen in de bezetting volgend nadat de middelbare school was afgelopen en de heren gingen studeren in diverse steden in het land. The Antones gingen verder in Tilburg. Al snel voegden Reinier Hustinx (toetsen) en Paul Delissen (Bas)zich bij de band en vormden samen met Patrick van der Laar (Gitaar) en Huub Habets tot 2005 de vaste kern van de band.

Tussen 1996 en 2005 sloten zich verschillende muzikanten bij de band aan. Lidewij Veenhuis (bluesharp), Marco van Lieshout (gitaar), 'Sixpack Erik' Graauwmans (Zang & Gitaar) en Marc Bocken (zang) waren enkelen van hen. Met de nieuwe muzikanten veranderde ook het repertoire. Nummers van The Paladins, The Red Devils, Stevie Ray Vaughn en ZZ-Top werden toegevoegd aan de reeds gespeelde muziek. Het leidde in die periode tot een zeer veelzijdige bluesband met een hoge optreedfrequentie.

Tussen 2004 en 2009 verdwenen Lidewij Veenhuis (Bradleys Circus), Marco van Lieshout en Marc Bocken (The Counterweight en Los Reyes Azules) en werden zij na verloop van tijd vast vervangen door Pim Ophof (zang, gitaar) en Pieter Place (gitaar).

Toen Pim in 2010 naar Curaçao vertrok werd Marc Bocken weer aangetrokken als zanger. Paul had intussen zijn plannen om contrabas te gaan spelen verwezenlijkt en dat zorgde samen met de afwezigheid van een van de gitaristen voor een grote verandering. De bluesrock waarmee de band zich jarenlang had onderscheiden werd afgezworen en de band keerde terug naar hun roots. Hollywood Fats, James Harman, Little Walter, Ronnie Earl, Sam Cooke, Marc Thijs a.k.a. TEE en Bobby Bland zijn nu de meest prominente invloeden van de band. In 2011 keerde Pim Ophof weer terug en hij speelde naast gitaar nu ook de bluesharp. De cirkel is weer rond.

Stichting The Antones is weer helemaal terug. De band Swingt, jumpt en Jived weer als nooit tevoren. Het is alsof ze na al die jaren die ene oude jas weer gevonden hebben. Die jas die hen achteraf toch het beste stond. The Antones zijn er als het ware ingegroeid.

The Antones, zijn eindelijk volwassen. New, Improved and Better than evver before. The Antones 2.0, The Antones 3000

Komt dat zien!!!!!

Tip: Kom niet alleen!!

0 Comments

Het was een druk weekend voor The Antones, vrijdag repeteren, zaterdag spelen in De Paradox en Zondag spelen in Cafe Boulevard. Nog effe en we zijn echte professionals. Al met al een erg leuk weekend, waarbij ook de ega's en kinders van de diverse bandleden acte de presence gaven.

Zaterdag was het erg leuk. De Paradox is een geweldige tent met een voor ons wat vreemde ambiance, zittend publiek. Ondanks het feit dat het ongeveer de 6e keer was dat we daar optraden kan ik er maar niet aan wennen. Mensen die braaf zittend achter een glaasje cola of bier aandachtig luisteren naar hetgeen je doet. Het staat behoorlijk ver af van het kroeg of festivalcircuit waarin wij ons doorgaans begeven. Wij zijn gewend dat iedereen druk pratend en gesticuleren commentaar geeft op dat wat we doen. Voor ons ook leuk wat het contact met het publiek is eenvoudig te maken. Dit in tegenstelling op de meer voorstellingsachtige sfeer bij Paradox. Desalniettemin een erg leuk optreden waarop we goede reacties kregen. Na ons kwam de hoofdact, de band van Penny Leen, Penny Leen Paradise. Een gave band met afwisselend eigen repertoire en een kei-goeie zangeres saxofoniste of zoals zij het zelf zegt, toeteraarster. Kortom een te gekke muziekavond waarvan er wat mij betreft nog velen mogen volgen.

Een dag later alweer stonden wij in Café Boulevard aan de Noordstraat 51 in Tilburg. Ik was er nog nooit geweest. Dat is jammer want het is een prachtig Café Biljart. Een leuke bruine kroeg met een goede bediening, lekker bier en een leuk publiek. Echt zo'n inspirerende kroeg voor een avond spetterende blues. We hebben lekker gespeeld, Paul die vol zat met paracetamol en drank basste lekker. Pieter was ook erg op dreef, en de avond werd een groot succes. We moesten dit jaar zeker nog een keer terugkomen.

Al met al dus een te gek weekend voor The Antones. Tot de volgende keer!

0 Comments

Het is zondagmiddag koud en regenachtig. Op zoek naar een parkeerplaats zie ik de grijzige achterkant van de Sint Jan. Ik moet in de buurt zijn. Aan de rechterkant van de weg zie ik ineens mijn plaats van bestemming. Café “De Rode Pimpernel”, gelukkig dat ging snel. Ik kijk op mijn horloge het is tien voor twee. Ik ben bij wijze van uitzondering te vroeg. Gelukkig ziek ik ook snel een parkeerplaats, recht tegenover het café. Fileparkeren is nooit mijn sterkste kant geweest, maar ik krijg de auto op zijn plek. Later zal de eigenaar mij een dagticket geven, hetgeen mij de parkeerkosten bespaard. Zingen in een bandje is een duurdere hobby dan menigeen denkt.

Café de Rode Pimpernel is een prachtige kroeg. Naast een ouderwets vriendelijke uitstraling van een bruin Café is het ook een prachtige plek om op te treden. Het Podium is klein, maar efficiënt qua inrichting, plek genoeg voor ons vijven. Tijdens de opbouw maken wij handig gebruik van de beugels en haken die speciaal voor de gitaren zijn opgehangen. De eigenaar is overduidelijk een liefhebber. Trouwens de goed verzorgde aanplakbiljetten waarop te zien is dat er iedere week bands spelen, maken dat ook duidelijk.

De geluidsinstallatie is voor een kroeg, overweldigend goed. Ik heb als zanger nog nooit zo'n geweldige monitoring gehoord als in deze tent. Sidefill monitors hangen links en rechts richting het podium. Je baad als band in je eigen geluid, dat zo goed is dat je bijna de neiging krijgt om te zacht te spelen. De kroeg heeft er ook een extra geluidsman/barmedewerker bij die ook tijdens het spelen nog de puntjes op de i zet. Geweldig.

Voor The Antones is het een historische dag “alweer”. Paul gaat vandaag voor het eerst optreden met de staande bas. Hij heeft het ding nog maar enkele weken en daarom hebben we besloten dat de eerste set met staande bas en de tweede set met de elektrische bas gespeeld wordt. Een staande bas is hard werken, je moet volledig spelen op het gehoor (geen fretten) en met name de linkerarm kan ineens in een kramp schieten. Alles gaat echter voorspoedig. Het klinkt lekker en Paul speelt alsof hij het nog nooit anders heeft gedaan.

De kroeg zit vanaf een uur of drie stampvol. Stampvol met publiek dat ons niet kent. Voor ons belangrijk want sinds wij de nieuwe koers zijn ingeslagen hebben we hard moeten werken om het publiek van onze nieuwe stijl te overtuigen. Uit ervaring weet ik dat veranderingen nooit erg in de smaal vallen bij het publiek, en we hebben dan ook af en toe van oude getrouwen wat gemopper gekregen over onze nieuwe, meer op swing en jump ingestelde repertoire. Geen bluesrock en (tijdelijk tot april) geen bluesharp meer, is voor enkelen te veel verandering. The Antones zijn in de afgelopen jaren van een “slikken of stikken band” veranderd naar een “kom in de wereld die Antones heet band”. Dat vergt nog al wat niet alleen van ons, maar ook van het publiek. Je moet willen luisteren naar het subtielere spel van Pieter, de sophisticated bas of het soepelere spel van Reinier op de Hammond en Piano. Als zanger kan ik ook niet meer op “safe”zingen. In het verleden was mijn surplus aan volume genoeg om de mensen er van te overtuigen dat ik het wel kon. Nu moet ik balanceren op de rand van overtuiging en technische hoogstandjes. Voor ons een uitdaging, maar ook voor het publiek.

Vandaag echter louter publiek dat ons niet kent en dus onbevangen kan luisteren. Het slaat gelukkig aan. We weten uiteraard de sfeer er in te brengen en zeker in de tweede set gaan de voetjes van de vloer en de handen op elkaar. We moeten drie keer terug komen voor een toegift, redelijk geslaagd denk ik dan.

Om 19:30 rijd ik, nadat we in een met TL buizen verlichte shoarmazaak een heerlijke schotel hebben verorberd, weer naar huis. Zo kan ik er wel 5 per week aan (optredens bedoel ik, en trouwens ook wel de schotels, maar dat is voor een ander verhaaltje.

Ons volgende optreden is in het voorprogramma van Penny Leen. Zij heeft met vele beroemdheden gespeeld, waaronder met Solomon Burke, en dan zeggen wij van The Antones maar weer yaaaawn, seen it, been there and didn't buy the T-Shirt, we got it from the maestro himself. :-) !!!!!!! Geweldige band overigens hoor PennyLeen Paradise. Echt goed!!!!!!


Bunderblues: PennyLeen Paradise, support act: The Antones
PennyLeen is begonnen als saxofoniste op het podium naast Hans Dulfer, Rosa King & Kaz Lux, gevolgd door jaren professioneel werken als vocaliste in de meest uiteenlopende bands. De jaren die volgden kenmerken zich door een veelzijdigheid aan muzikale experimenten, orkesten en bands. Bij haar zoektocht naar inspiratie en werk kwam ze veel bijzondere muzikanten tegen. Zo deed optredens met gitariste Ana Popovic, zangeres Tineke Schoemaker (Barrelhouse), trombonist Fred Wesley (JB Horns en James Brown) en recentelijk met zanger en soullegende Solomon Burke.

Read more • 0 Comments

Eindelijk was het dan zover het optreden op 19 november. Voor ons belangrijk want we speelden een thuiswedstrijd. In onze “jonge” jaren, toen de gulden nog een gulden was, waren we goed voor omzetrecords in deze kroeg. Ondanks de grijziger haren, de (nog) dikkere buik en het vooruitzicht van roepende kinderen op de vroege zaterdagochtend wilden we weer terug naar de sfeer van toen.

We hebben alles op alles gezet in de afgelopen weken. Fanatiek gerepeteerd, boekers uitgenodigd, Demo's gebrand (Huub, Paul en Pieter hebben hun CD branders overuren laten maken. Hoesjes geprint, gesneden en gevouwen. Marco deed het geluid, ook een geruststelling. We waren er klaar voor.

Ik was behoorlijk nerveus, het zal die spanning wel zijn geweest waardoor mijn stem in de middag helemaal vastschoot. Geen beweging meer in te krijgen. Andere zangers weten wel wat ik bedoel. Noten die normaal gesproken met gemak uit je keel glijden moet je nu aanduwen met alle macht anders komen ze er niet uit. Heb de gehele weg tussen Helmond en Tilburg stemoefeningen moeten doen, maar ik kreeg gelukkig de zaak weer redelijk in orde. Alleen tijdens de 3e set moest ik alles op kracht doen, maar ja, toen zat de stemming er al in.

Nadat ik bij Henry van Helvoirt de monitor die wij huren ben gaan ophalen kwam ik tegen kwart voor acht Kaffee Lambiek binnen. Paul en Huub waren al bezig met opbouwen. Ik werd meteen begroet door Pim, die tot vlak voor kerst een maandje terug is uit Curacou. Pim was de zanger/ gitarist/bluesharpist van The Antones tot januari van dit jaar. Ik nam het zanggedeelte van hem over. Echt raar, maar zeker niet minder leuk om hem en Jacqueline, zijn vriendin en een oud collega van mij weer te zien.

Uitgaande van de reacties na afloop was het optreden een succes. De uitgenodigde boekers klonken tevreden. De nummers met Pim liepen erg goed, hij was lekker op dreef. In April is hij weer terug waardoor The Antones weer nog beter zullen gaan klinken! Pim gaf aan de komende vrijdagen weer mee te willen repeteren. Dat was ook weer goed nieuws.

Al met al een succesvolle avond. De Cd's gingen als warme broodjes over de toonbank. Hetgeen onze inmiddels bijna lege bandkas ook geen kwaad deed. Er zijn zelfs enkele T-shirts verkocht.

We stoeiden wel wat met het geluid. Het Hammondorgel was niet doorversterkt waardoor het geluid langs onze hoofden de zaal in moest. Dat was vooral voor Huub erg zwaar. Ik denk niet dat hij veel van de rest van de band heeft gehoord. Knap dat hij toch strak bleef drummen, ach.. veel ervaring doet wonderen. De verdeling achtergrondzang en leadzang op maar 1 monitor is ook niet makkelijk.
Nu er steeds vaker meerstemmig gezongen moet worden is een extra monitor huren denk ik geen overbodige luxe meer.

Voor ons begint 2011 weer echt in februari, we hebben dan 3 mooie optredens staan. We beginnen 6 februari in Den Bosch, daar spelen we in de Rode Pimpernel. Een prachtig Cafe waar we erg leuke herinneringen aan hebben. Op 19 februari spelen we in de Paradox op de welbekende Bunderbluesavond. Een dag later de 20e staan we in de middag in Cafe Boulevard in Tilburg. Het is voor mij de eerste keer dat ik daar zal zingen. Heb er nu al zin in.

0 Comments

Maak kans op een Antones T-shirt of een CD met onze laatste demo. Stuur een mail naar marc@antones.nl en geef een antwoord op de volgende vraag. Hoe zijn The Antones aan hun naam gekomen? Onder de juiste inzendingen worden twee T-shirts en 2 Cd's verloot. De trekking vindt plaats tijdens ons optreden 19 november in Kaffee Lambiek.... (ex) bandleden zijn uiteraard van deelname uitgesloten. Tip...wie leest die blijft!!!

0 Comments

Voel je een Antone, koop het T-shirt! Onder dit motto neemt stichting "The Antones" een eerste stap in de wereld van glamour en fashion. Als eerste product in deze nieuwe markt bieden wij u "het Antones T-shirt".

Op onze hivespagina (www.antones.hyves.nl) kunt u zien dat The Antones een professioneel model hebben ingehuurd om u dit fantastische T-Shirt te tonen. Helaas zijn ook de Antones hierdoor genoodzaakt om een substantieel bedrag te spenderen aan reclame- en marketingkosten. Alleen zo kunnen wij de concurrentie van Nike en Adidas bijhouden.

U ziet nu alleen nog maar de prachtige rug van een aanstormend fashiontalent. Een fullcoverpicture ligt echt buiten de grenzen van wat The Antones financieel verantwoord vinden. Echter, kosten nog moeite zijn gespaard om dit prachtige Antones T-Shirt te vervaardigen. Dit T-Shirt (Slazenger) is gemaakt van topkwaliteit (Egyptische) katoen en geplukt door eerlijk betaalde werkkrachten (dat is niet echt blues, maar voor maatschappelijk verantwoord zakendoen moet je af en toe steekjes laten vallen). Hiervoor bieden wij onze oprechte excuses aan.

Dit T-Shirt is vervaardigd in een gelimiteerde oplage en uitsluitend verkrijgbaar bij optredens van The Antones voor het lachwekkend lage bedrag van € 10 -
Be an Antone, buy the T-Shirt.

0 Comments

Het was februari 2003. Ik had bij de repetities van The Antones mijn enthousiasme voor de CD Don't Give Up On Me van Solomon Burke niet onder stoelen of banken gestoken. Het gevolg was dat de band mij vooruitlopend op mijn verjaardag een kaartje cadeau deed voor het optreden van de soullegende in 013. Het initiatief lag zoals zo vaak bij Lidewij de toenmalige mondharmonicaspeelster.

Het optreden van de maestro was bijzonder en subliem. De man speelde zijn charisma zoveel mogelijk uit, was goed bij stem en had direct een klik met zijn publiek. Later zou ik leren begrijpen dat dit lag in het feit dat Solomon er geen setlists op na hield. Hij zet een liedje in in de toonsoort die hem op dat moment bevalt en zijn 12 koppige band moest maar volgen. Hierdoor kon hij feilloos inspelen op de sfeer in de zaal en op deze avond had Solomon door dat het publiek ontvankelijk was voor meer dan alleen maar wat liedjes.

Hij zong veel balladess, normaal is dat dodelijk voor een goede sfeer, maar bij Solomon sloot het aan op zijn "prekerige" toespraakjes tussendoor. Hij was tegen Bush, tegen oorlog, hij bad voor de soldaten en de doden bij het space-shuttle ongeluk. Hij sprak over de heer en over het feit dat zijn tourmanager zei dat hij te veel sprak over de heer. Er ontstond een sfeertje dat ik nog nooit eerder had ervaren in 013.

Als onderdeel van zijn show deelde Solomon op een bepaald moment rozen uit aan de dames in het publiek. Ik had dit al vaker gezien, onder andere bij Barry White, en ik vond het meestal een beetje gezocht, een beetje ranzig. Oude mannen die zo nodig nog even indruk willen maken. Bij Solomon was het echter iets anders. Het was duidelijk dat de zaal in beroering kwam. Veel vrouwen, meer dan ik ooit eerder had gezien, liepen naar voren. Het sonore stemgeluid van Solomon maakte duidelijk iets los bij de dames.

Ik kwam toen op het idee om voor Lidewij een roos te gaan halen. Zij ging als stoere blueschick natuurlijk niet zelf naar voren, maar ik vond wel dat zij er een verdiende. Nadat ik haar had ingelicht over mijn voornemen baanden wij ons een weg door het publiek.

Het beeld van mij vooruitlopend op Lidewij, waarbij ik met de ellebogen menig vrouw ondersteboven liep, moet Burke niet zijn ontgaan. Hij deelde de rozen uit terwijl hij "Stand by Me" zong. Routineus hield hij, bij het in ontvangst nemen van de vele kusjes van de dames die zojuist een roos hadden ontvangen, de microfoon bij de mond van andere aanwezigen (veelal mannen) die op hun beurt een regel van het nummer konden meezingen. Een staaltje "audience participation" dat ik sindsdien nooit meer overtroffen heb zien worden.

Lidewij en ik waren inmiddels bij het podium aangekomen en ik strekte mijn hand uit naar de lakei-achtige medewerker van Solomon die ook rozen stond uit te delen. Tegelijkertijd hield ik natuurlijk de maestro zelf in de gaten. Plotseling keek hij mij recht in de ogen. Ik wist wat er komen zou. Het couplet kende nog twee regels, links naast mij stonden nog twee mannen. Als het zo zou verlopen als ik dacht dan zou ik het refrein weer mogen inzetten. Zonder dat ik het heb gemerkt moet ik de roos hebben aangenomen. Lidewij was ik allang vergeten. Toen... kwam de microfoon voor mijn neus. Ik haalde diep adem en gooide met alle kracht die ik had het refrein naar buiten: " ooh darling, darling, stand by me, ooohoo stand by me..........

Uit de zaal klonk een luid gejuich op. Solomon keek niet eens verbaasd. Hij wist precies wat hij deed. Hij keek me aan en riep, wow man come on stage. Zenuwachtig begon ik te zoeken naar een plek om het podium op te klimmen. Door mijn gewicht was ik niet in staat soepeltjes een been op te heffen en naar boven te klimmen. Ik had echt een trap nodig. De lakei was echter geroutineerd en wist wat er moet gebeuren. Hij leidde mij naar de zijkant van het podium waar ik vervolgens via een zijdeur langs een trap omhoog naar het podium werd gevoerd. Toen ik vanachter het gordijn het podium werd opgevoerd zat Solomon te wachten. Direct bij aankomst kreeg ik de microfoon in handen geduwd en mocht ik stand by me uitzingen. Toen ik klaar was dacht ik: "dit ging goed nu, wegwezen" en ik liep weer terug naar de coulissen. Ik kwam echter niet ver. Een van de crewmensen riep: “Once you got this far you're not allowed to leave" en hij duwde mij, tot grote hilariteit van de aanwezigen weer op het podium. Solomon riep met een een groot gevoel voor showmanship: "Where are you man, I'm not done with you". Give that man an chair!!!! En zo geschiedde.

Wat er volgde was een avond publiekbespelen van de bovenste plank. Op zeer aangename en ludieke wijze maakte Solomon Burke gebruik van mijn aanwezigheid om de show gestalte te geven. Het werd een combinatie van conference, kerkdienst en muziek, waarbij ik af en toe een paar regels mocht meezingen. De gehele show is bij een internetrondvraag i.h.k. van het 5 jarige bestaan van 013 uitgeroepen tot het meest bijzondere optreden tot dan toe. En ik mocht er twintig minuten bij zitten.

Na het optreden werd ik door een vriend (Chris) backstage gevoerd. Nadat wij aansloten bij een groep van zeker 30 fans die allen voorzien van LP's en stift op audiëntie mochten, konden wij een uur later naar binnen. Solomon was wederom uiterst vriendelijk en heette ons welkom. Hij vertelde veel, over het leven, over Jezus en over mijn gewicht. Man we big people have to stick together, but you better loose some weight. Else you wind up like me and then you gotta sing sittin' down. That's no good. Hij hield nog een mooie preek over Jezus en zijn hand in alles wat er op aarde gebeurt. Dus ook deze bijzondere avond. This is no coincidence Marc!!!! This happens for a reason. De aanwezige pers schreef gretig mee. Toen was het tijd om te gaan. Ik wilde net weglopen toen Solomon vanuit zijn stoel naar mijn kraag greep. Hij trok mijn oor ter hoogte van zijn lippen en fluitserde met sonore stem: Anyway, if you loose more weight, you'll get more pussy"

En met die wijsheid kon ik weer naar buiten.

0 Comments

Jaja, het gaat er van komen.

ANTONES KRIJGEN STAANDE BAS!!!!!

0 Comments

Het heeft vanwege allerlei perikelen even geduurd, maar eindelijk kan dan de nieuwe vrucht van onze muzikale copulatie het levenslicht zien. Onze Demo is af. Dankzij de bezielende begeleiding van de technici van Stichting NEWZ hebben wij van een opgenomen repetitie een eerlijke, rechttoe rechtaan demo kunnen maken. Wij zijn zelf erg tevreden en kunnen andere bands de opnamekwaliteiten van NEWZ van harte aanbevelen. In plaats een arsenaal aan rekken, compressoren en veel lichtgevende andere apparatuur, werkt Eddy van Stichting NEWZ met enkele microfoons en een eenvoudig opnameapparaat. De zaak wordt in een keer ingespeeld en de oren van Eddy doen de rest.
Oordeel zelf en luister: http://www.antones.nl/mp3.html

0 Comments